Sytuacja
Pracownia projektowa z Wilna, zatrudniająca 60 osób, projektuje budynki mieszkalne i komercyjne. Około 35 pracowników, architektów, konstruktorów i projektantów instalacji, na co dzień pracuje z modelami BIM. Modele rosły z roku na rok: model kompleksu mieszkaniowego ze wszystkimi instalacjami osiągał kilka gigabajtów, a jego otwarcie mogło trwać nawet dziesięć minut.
Stacje robocze kupiono pięć lub sześć lat wcześniej. Część projektantów pracowała na laptopach, bo często jeżdżą na budowy i pracują na placach budowy. Oznaczało to, że pliki projektów podróżowały na laptopach, a wersja centralna na serwerze plików w biurze nie zawsze była najnowsza. Dwa razy w roku firma traciła kilka dni pracy, gdy laptop się zepsuł albo został w samochodzie.
Dyrektor techniczny policzył, ile kosztowałaby modernizacja 35 stacji roboczych i laptopów o odpowiednie karty graficzne. Kwota była duża, a po trzech latach trzeba byłoby ją wydać ponownie. Przyszedł do nas z pytaniem: czy jest inny sposób?
Czego potrzebowano
Razem z dyrektorem technicznym i kierownikami projektów określiliśmy wymagania:
- Projektanci mają pracować w aplikacjach BIM tak płynnie jak na dobrej lokalnej stacji roboczej, w tym w widokach 3D i podczas renderowania.
- Praca z biura, z domu i z budowy przez zwykłe łącze internetowe, bez przesyłania ciężkich plików.
- Wszystkie pliki projektów w jednym miejscu, z wersjami i kopiami zapasowymi, i ani jednego projektu na laptopie.
- Żadnych nowych stanowisk; dotychczasowe komputery mają posłużyć jako terminale jeszcze przez kilka lat.
- Licencje oprogramowania muszą działać w chmurze bez naruszania warunków licencji.
- Przejście etapami, żeby terminy projektów nie ucierpiały.
Co zrobiliśmy
Tydzień 1: stanowisko pilotażowe
W naszym centrum danych na Litwie przygotowaliśmy serwer GPU w chmurze z technologią NVIDIA vGPU, która pozwala podzielić jedną fizyczną kartę graficzną między kilka wirtualnych stanowisk. Utworzyliśmy trzy stanowiska pilotażowe dla różnych profili: architekta, konstruktora i specjalisty od wizualizacji, który potrzebuje najwięcej zasobów graficznych.
Kwestie licencyjne aplikacji BIM uzgodniliśmy z dostawcami oprogramowania. Część licencji była przypisana do konkretnego sprzętu i trzeba je było wystawić ponownie. Zajęło to dłużej, niż planowano, i to właśnie od tego należy zacząć jak najwcześniej.
Tydzień 2: testy na prawdziwych projektach
Trzech projektantów przez tydzień pracowało wyłącznie w chmurze, na prawdziwych projektach. Mierzyliśmy czas otwierania, płynność widoku 3D, czas renderowania i, co najważniejsze, subiektywne wrażenia. Największy model otwierał się w niecałe dwie minuty zamiast dziesięciu, bo pliki i stanowisko znajdowały się w tym samym centrum danych, zamiast podróżować przez sieć.
Najtrudniejsze było stanowisko specjalisty od wizualizacji: początkowy profil vGPU był za mały do renderowania i musieliśmy przydzielić większą część pamięci graficznej. Ostatecznie zdefiniowaliśmy trzy takie profile, według ról.
Tydzień 3: pliki i dostęp
Wszystkie pliki projektów z serwera plików w biurze i z laptopów przenieśliśmy do magazynu plików w tym samym centrum danych. Wprowadziliśmy przejrzystą strukturę folderów projektów i uprawnienia według zespołów projektowych. Włączyliśmy kopię zapasową serwera z Veeam: codzienne kopie na Litwie i druga kopia w centrum danych Amazon w Niemczech, z 60-dniową historią.
Dostęp do stanowisk skonfigurowaliśmy przez VPN z uwierzytelnianiem dwuskładnikowym. Z budowy projektant łączy się dowolnym laptopem lub tabletem i widzi to samo stanowisko co w biurze. Nie potrzeba dużej przepustowości; wystarczy łącze mobilne.
Tydzień 4: migracja etapami
Pozostałe stanowiska przenosiliśmy grupami po dziesięć tygodniowo, za każdym razem zaczynając od zespołu, któremu nie zbliżał się termin. Stare stanowiska zostały jako terminale i potrzebują teraz tylko ekranu i połączenia. Na laptopach nie zostały żadne pliki projektów, a lokalne dyski są szyfrowane.
Rezultat
Pracownia nie kupiła ani jednego nowego stanowiska. Dotychczasowe komputery, które do pracy w BIM już by nie wystarczały, posłużą jako terminale jeszcze przez kilka lat. Zamiast dużej jednorazowej inwestycji jest miesięczna opłata za 35 stanowisk graficznych w chmurze, którą można zwiększać lub zmniejszać zależnie od liczby projektów: latem, gdy jest więcej praktykantów, dodaje się kilka stanowisk, a jesienią je wyłącza.
Wszystkie pliki projektów, w 100%, znajdują się w centrum danych, z codziennymi kopiami zapasowymi w dwóch krajach. Od migracji nie zdarzył się ani jeden przypadek utraty projektu razem z komputerem. Projektanci pracują tak samo na budowach, w domu i w biurze; kierownicy projektów mówią, że koordynacja modeli z podwykonawcami stała się szybsza, bo nie trzeba wysyłać plików, wystarczy przyznać dostęp.
Mierzymy to prosto: liczba stanowisk i ich wykorzystanie są widoczne w panelu zarządzania, a czasy otwierania i testy odtwarzania sprawdzamy co kwartał.
Spodziewałem się, że projektanci będą narzekać, że chmura jest wolniejsza. Narzekają ci, których jeszcze nie przenieśliśmy.
Co poradzilibyśmy w podobnej sytuacji
- Zacznij od licencji. Dostawcy BIM i CAD mają różne zasady pracy w środowisku wirtualnym, a to trwa najdłużej.
- Uruchom stanowiska pilotażowe z prawdziwymi projektami i prawdziwymi ludźmi, a nie z modelami demonstracyjnymi. Specjalista od wizualizacji będzie potrzebował innego profilu niż konstruktor.
- Przenoś pliki razem ze stanowiskami. Jeśli stanowisko jest w chmurze, a pliki w biurze, zyskujesz niewiele.
- Na laptopach nie powinny zostawać żadne pliki projektów. To nie tylko kwestia bezpieczeństwa, ale i własności intelektualnej, gdy projekt jest głównym produktem firmy.
